Menu
Το δικό μου παιδί σε θεραπεία;

Το δικό μου παιδί σε θεραπεία;

Πολλές φορές όταν οι γονείς ακούνε ότι το παιδί τους χρειάζεται τη βοήθεια ενός επαγγελματία ψυχικής υγείας νιώθουν πολύ άσχημα και τις περισσότερες φορές νιώθουν ενοχικά. Αρκετές φορές η ενοχή τους είναι τόσο μεγάλη που αρνούνται να ακούσουν την σύσταση / πληροφορία και μπαίνουν στην άμυνα, κατηγορώντας τον άνθρωπο που τόλμησε να κάνει τέτοια πρόταση π.χ. τον εκπαιδευτικό, τον οικογενειακό γιατρό, κλπ.

Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να ακούς κάποιον να σου λέει ότι το παιδί σου χρειάζεται τη βοήθεια ενός σύμβουλου ψυχικής υγείας. Είναι δύσκολο, γιατί σαν γονιός η πρώτη σου σκέψη συνειδητή ή ασυνείδητη είναι «τι λάθος έκανα εγώ σαν γονιός;». Παίρνουμε πάνω μας όλη την ευθύνη της δυσκολίας που μπορεί να βιώνει το παιδί μας και αυτό το κάνει ακόμη πιο δύσκολο να αποδεχτούμε ότι το παιδί μας δεν είναι το πιο ευτυχισμένο παιδί στον κόσμο και ναι αντιμετωπίζει δυσκολίες και χρειάζεται βοήθεια.

Ένας άλλο λόγος που δυσκολεύει το γονιό, είναι ότι πολλές φορές δεν γνωρίζει τι σημαίνει ψυχοθεραπεία και μένει σε παλαιότερα στερεότυπα του τύπου «για να χρειάζεται να δει ψυχοθεραπευτή κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει, κάτι δεν πάει καλά με το παιδί μου». Το «άγνωστο» της ψυχοθεραπείας φαντάζει τρομακτικό και κάποιες φορές παραμένει ακόμη ταμπού, με αποτέλεσμα κάποιοι γονείς να αρνούνται να ακολουθήσουν τα παιδιά τους αυτό το δρόμο.

Η ψυχοθεραπεία δεν είναι τίποτε άλλο από τη διαδικασία μέσα από την οποία ο άνθρωπος έρχεται πιο κοντά στον εαυτό του, στην εσωτερική του δύναμη και τις ικανότητες του. Όσο πιο πολύ το πετυχαίνει αυτό, τόσο πιο πολύ αποκτά τη δεξιότητα να αντιμετωπίζει τα προβλήματά του και να παίρνει σοφές αποφάσεις για τη ζωή του, να αγαπά και να φροντίζει τον εαυτό του, να έχει επαφή με τα συναισθήματά του και να δημιουργεί την πραγματικότητα την οποία θέλει να ζει.

Είμαστε όλοι άνθρωποι και όλοι μας έχουμε θέματα και αντιμετωπίζουμε δυσκολίες στη ζωή μας, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών μας. Τα παιδιά μας όπως κι εμείς ζούμε σε μια κοινωνία και σε μια πραγματικότητα που δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο. Είναι πιθανό λοιπόν να αντιμετωπίσουν κάποια στιγμή δυσκολίες, ανεξάρτητα από το που πηγάζουν, και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε σαν γονείς είναι να μην προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν, επειδή αυτό δυσκολεύει εμάς, αλλά να τις κοιτάμε κατάματα.

Χρειάζεται να ακούμε το παιδί μας, να το παρατηρούμε και να αναγνωρίσουμε ότι αν εμείς δεν μπορούμε να το βοηθήσουμε με το πρόβλημά που αντιμετωπίζει, μπορούμε να το βοηθήσουμε μέσω κάποιου που μπορεί. Χρειάζεται να του μάθουμε με το παράδειγμα ότι όταν δυσκολευόμαστε δεν χρειάζεται να υποφέρουμε, αλλά μπορούμε να ζητήσουμε βοήθεια, γιατί βοήθεια υπάρχει παντού τριγύρω μας, αρκεί να τη ζητήσουμε.

Κείμενο: Ευγενία Μπούρα, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, Μsc